زبانی که اوستا و گاتها بدان سروده شده ، زبان اوستایی نام دارد. این زبان ، یکی از شاخه‌های زبان « ایرانی باستان» است و ویژگی مهم آن صرفی بودن است. صرفی بودن یک زبان به این معنی است که یک واژه در جمله‌های گوناگون، بسته به نقش خود، به گونه‌ای متفاوت به کار می‌رود.

الفبای اوستایی از کامل‌ترین ، دقیق‌ترین و رساترین الفباهای جهان است. شمار این حروف را ۴۸ تا ۵۶ خوانده‌اند که به دو گروه کلی « حروف صدادار » و « حروف بی‌صدا» بخش می‌شوند. حروف صدادار، حروفی هستند که هنگام بیان کردن، در راه ایجاد آنها مانعی مانند لب و دندان وجود ندارد. حروف بی‌صدا، حروفی هستند که با موانعی مانند لب و دندان روبرو می شوند. . . (به دیباچه نگاه کنید)

برآنیم تا در بخش « آموزش دین‌دبیره» ی تارنگار انجمن موبدان تهران، حروف این خط دینی و روش بیان کردن آنها را همراه با آوانویسی و مثال‌هایی از پارسی و اوستا آموزش دهیم. در این راه، کوشش کرده‌ایم که از واژه‌های ساده بهره بگیریم و در پایانِ آموزشِ هر حرف نیز، بندی از گاتها را با مشخص کردن همان حرف آورده‌ایم. (درس‌ها در دو فرمت PDF و فلش (SWF) در دسترس شماست.

دیباچه
راهنمای نشان‌های به‌کار برده شده برای آوانویسی در این تارنگار